En dan ga ik nu echt van start.
De reden waarom ik weer opnieuw begonnen ben is dat ik de laatste dagen weer veel mag ervaren, herkennen en vooral het buiten mezelf houden.

Zo hebben wij vrij recent afscheid moeten nemen onze buurman. De beste man heeft een heftige strijd gehad tegen kanker. Zijn vrouw daarvoor ook al. Beiden hebben het niet gewonnen.

Ze hebben wel 2 jong volwassen kinderen achter moeten laten, welke het zo op het eerste oog goed schijnen te redden.

Nu kwam ik vorige week mijn buurvrouw/meisje tegen, we stonden praktisch t.o. elkaar, en ik mocht haar pijn waarnemen.

Welicht was dit wel een goed moment om aan haar te vragen hoe het nu ECHT met ze gaat. Maar uit zelfbescherming heb ik het niet gedaan.

Hallo lieve lezers!

Geen idee voor hoelang, maar ik ben in ieder geval weer actief in cyberspace.

Met deze frisse start zal ik wel zien wat het me brengt. In ieder geval een nieuwe ontdekkingsreis van weblog. Het ziet er allemaal spannend uit!

Tot de volgende blog!

love you all.

Gaf ik een paar dagen geleden mijzelf nog een halt toe, hoe zeer kan een mens zichzelf bedriegen. En niets zo veranderlijk als een mens.

Inmiddels ben ik een nieuw weblog begonnen, die voor mij wat minder beladen is. De titel klinkt niet echt luchtigjes, maar vooralsnog voelt het wel lekker voor me.

Met een schone lei beginnen.

Ik zou het leuk vinden als jullie mij ook hier op bezoeken.

http://zieleroerselenvanmij.punt.nl/

liefs, Krista

Al een tijdje aan het overwegen wat ik met mijn blog aan moet. En vandaag hak ik de knoop maar door. Ik ga er mee stoppen.
Veel zit ik niet meer achter de pc, het irriteert alleen m’n ogen maar, en dat is het me ook niet waard. Bij deze zet ik er dus een streep onder. Ik bedank het groepje lezers wat me toch wil ‘volgen’, maar momenteel heb ik nog maar weinig zinnigs te melden. Niet dat ik niets te zeggen heb, maar liever heb ik gewoon een 1 op 1 gesprek als ik m’n ei kwijt wil. En de mensen leren kennen die mee kijken, lurken. Whatever.

Dat is helaas maar kortdurend geweest, daarvoor dank ik Mirelle, Thea. Mochten jullie nog eens langskomen, weet dan dat ik jullie niet zal vergeten. En mijn IRL vriendinnen weten mij ook op andere manieren te bereiken.
Wie weet, pak ik dit log ooit nog wel weer eens op, als mijn ogen zich voldoende herstelt hebben. Verder gaat het wel goed met me hoor, fysiek gaat het steeds wat beter, maar mentaal schort het er nog wel eens aan, maar daarvoor ‘heb’ ik nu een psychotherapeut, en op 19 mei, begint een andere schoonmaakster, gewoon hier uit de wijk, 5 minuutjes en dan is ze er.

Tot ziens! Dikke knuffels, Kris

De afgelopen weken, maanden, mag ik wel zeggen dat ik fysiek zeker vooruit ben gegaan. Van lopen achter de rollator, naar voorzichtig stukjes ‘los’ lopen en zelfs naar fysiofitness, waar ik nu met ruim een kwartier wandelen, toch al 1 km heb afgelegd, en ik fiets zelfs al wat langere afstanden.
Tot vandaag, vandaag schreeuwt mijn lichaam om rust, pauze, het is wel welletjes. En dat is dan ook wat ik vandaag ga doen.
De aardappels zijn geschild, groente staat klaar. In het huishouden hoef ik niets meer te doen als het even kan.
Mijn dagelijkse oefeningen heb ik allang al gedaan (chi neng, fysio-oefeningen). En ik heb ook al een kleine wandelingetje gemaakt. Niet ver, maar dat hoefde ook niet. Ik hoefde alleen maar de bushalte, waar de bus al spoedig kwam, naar de halte waar ik op een andere bus kon overstappen, en dan weer uitstappen bij de bushalte vlak bij de tandarts….. shake shake, nu ben ik zeker niet bang voor de tandarts, maar ik wel vreselijk als ik verdoofd ben en dan alleen wordt gelaten om deze goed in te laten werken.
Nu ja, deze keer werd ik niet alleen gelaten. Ik was slim genoeg om de assistente wat te vragen en zo de tijd door te komen, totdat de tandarts kwam om het gaatje te boren. Het was zo gepiept, en het schudden was ik ook al snel kwijt.
De bus was wederom vlot bij de halte, net zoals bij de overstapbus terug naar huis. En in deze bus, trof ik met een immigrante aan de praat en ik voelde sterk dat ik haar mede te delen dat ik op zoek ben naar een hulp voor in huis, schoonmaak werk enzo, omdat de laatste me los heeft gelaten.
En warempel, ze kon wel iemand. Uit Sudan. Ze gaat voor mij vragen of deze vrouw interesse heeft om mij tot hulp te zijn.
hihi, we zaten zo te kletsen dat we bijna vergaten uit te stappen.

En nu heb ik dit blog gemaakt, om m’n verhaal kwijt te kunnen en de tijd te doden voor ik mijn ‘kruiden’ mag innemen. Wanneer ik weer een blog maak weet ik niet. Achter de pc zitten is erg vermoeiend voor m’n ogen. Had ik voorheen al het ‘wit’ om kunnen zetten naar een lichtgroen, is nu alles weer felwit. Wellicht dat het me straks wel gaat lukken, als ik even op bed heb gelegen.

In ieder geval doe ik het vanaf nu rustig aan. snnnurrrrkkk

Na een hoop oneindigheid met de pc, is het dan eindelijk gelukt.

Inmiddels wordt ik er niet meer ‘naar’ van als ik er naar kijk, het brengt zelfs een glimlach op m’n gezicht.

Is het geen schatje geworden?

pffff…. voorlopig neem ik afscheid van het bloggen. Fysiek gaat het dan wel vooruit, don’t worry, maar m’n hoofd is 1 grote chaos en onrust. En dat vind ik dan ook weer niet zo gek. Vorige week, na het bezoekje aan m’n psych. kwam zoonlief lopend thuis; ik ben m’n fietssleuteltje kwijt. Uiteindelijk heb ik zijn fiets opgehaald, want ondanks dat dit een buitenwijk is, een stad blijft een stad en een alleen staande fiets blijft een uitdaging voor een voorbijlopende vandaal.
Wel heb ik hulp gekregen van 2 behulpzame tieners die tot bijna thuis mee hebben geholpen door met z’n 2-en de fiets meezeulden.
Daags erna, heerlijk 1 km gewandeld op de loopband, waar ik erg blij mee ben en nog steeds ben. Want het lopen gaat elke dag een stukje beter.
Alleen elke dag een stukje verder lopen zit er niet in. Dan moet het gezin wel een beetje meewerken en dat doet het niet.
Vrijdags melde de hulp dat het de laatste keer zou zijn dat ze hier in het huis iets zou doen, wel wilde ze nog terugkomen voor de tuin. Dat was wel een flinke tegenvaller. Die ochtend had ik nog een workshop gehad over woede, wat ook wel weer de schokkende inzichten gaf.
Het weekend wilde ik gebruiken om in zoveel mogelijk rust de vragenlijst te maken die de peut mij had toegestuurd.
Je raad het al, zaterdag kwam er niets van, ondanks dat ik het huis nu voor mezelf had, de rust ben ik kwijt.
Zondag kreeg B. een botsing tussen fiets(vriendje) en step (hij), ‘s middags was m’n moeder nog langsgeweest met problemen met haar laptop.
Bleek de vis die we zouden eten, niet goed meer te zijn.
Maandag en dinsdag was B. met geen stok naar school te krijgen, woensdagochtend ging hij dan maar wel naar school, en dacht ik een belletje te maken met m’n schoonmoeder. Lief mens hoor, maar helaas respecteerde ze mijn wens niet om moederdag bij mijn eigen moeder door te brengen. ‘s middags belde ze vrolijk op met de mededeling dat ze voor moederdag een brunch had geregeld bij avifauna. En dat gaat dus niet, ik wil naar mijn eigen moeder toe, die het momenteel erg zwaar heeft en Patrick heeft competitie, de wind van voren kreeg ik. Ik heb maar gezegd dat ze dat met Patrick zelf moet bespreken. Uiteindelijk is het wel goed gekomen en gaan we met z’n allen op hemelvaartsdag brunchen, als het goed is. Verder wilde B.woensdamiddag hij perse met z’n maatje thuisblijven en hier een spelletje spelen. Tegen beter weten in, ik had beter even op bed kunnen gaan liggen, heb ik het spel meegespeeld. Wat wel weer gezellig was.
Vanochtend 2e gesprek met peut gehad. Om 9.15 had ik de regiotaxi georganiseerd welke mij om 8.45 al kwam halen…………. te gehaast weg was het gevolg. Achterdeur stond nog open en de prei stond nog te koken. pffffffffffffffffff

Op het moment ben ik mezelf dus helemaal kwijt, gedachten van wat moet, komt op en gaan weer.
Toch nog wel een klein lichtpuntje, heel misschien heb ik iemand gevonden die me gaat helpen hier in huis met het schoonmaak werk.

Vanavond krijg ik haar telefoonnummer.

Voorlopig wil ik alleen maar rust en dat B en P ook hun deel van het huishouden doen. Verrekte kleine rotklusjes zoals vaatwasser leegruimen en plastic wegbrengen.

Dat ik ongesteld ben zal ook wel een rol meespelen, maar om daar nu alles op te gooien… feit blijft wel dat ik me vorige week nog prima voelde en de wereld aan kon, en nu niet.

In ieder geval, tot een volgende keer….. en wellicht stop ik maar helemaal met het bloggen.

Eigenlijk had ik gezegd dat ik gistermiddag op mijn gemakje achter de pc zou kruipen, maar niets was minder waar. Achter de pc kruipen dan weer wel, maar op mijn gemakje…………. neh, helaas. Het huishouden riep iets harder dan dit log. Toen ik eenmaal bij was gekomen van het bezoekje aan de psychologe, wat trouwens erg goed bevallen is, er was direct een klik tussen ons en begrip. Erg prettig, natuurlijk wordt dan ook weer het verleden opgehaald, kindertijd, tienertijd, en blijkbaar heb ik dat nu inmiddels allemaal een plekje kunnen geven; er is geen traan gevloeid. )

Maar terug naar het projectje; vanmorgen is het me dan toch gelukt om iets meer achter de pc te doen, en met de daarbij behorende nieuwe programma’s. Het kostte wel wat moeite om de usb-aansluiting gedaan te krijgen, maar nu hij er eenmaal inzit, gaat ie er wat mij betreft ook niet meer uit. Elke keer op m’n knieeen zitten, haha, dat laat ik wel aan een ander over.
En toen was er dan eindelijk contact tussen mij een de pc en na een hoop uitzoeken is het me dan toch gelukt.
Zie hier het resultaat:

Ik geef toe, niet het mooiste wat ik heb gemaakt en ik ben er nog meebezig. Het eindresultaat hoop ik toch wel snel te kunnen publiceren om mijn andere weblog: creativiteit
als het zover is, dan geef ik hier wel weer een seintje

als ik er nu naar kijk, krijg ik er wel weer ‘energie’ van. In ieder geval de drive om wat te doen.

haha, nooit gedacht dat ik zo’n moeite zou  hebben met een door mijzelf gecreeerd projectje.

Met alleen maar primaire kleuren, op verzoek van een buuv die wel iets van me wilde afnemen, en hoe harder de kleuren, hoe liever het haar was.

Ze wilde kleur, dan kan ze dat krijgen, maar ik had niet verwacht dat het zo afstotend op me af zou komen, mijn voorkeur zijn toch wel de wat zachtere kleuren.
Van een beetje mengen is het inmiddels wel gekomen, maar het is niet de hoofdzaak.

Nu heb ik net een foto gemaakt, maar helaas, de nieuwe pc is zo af en toe nog een groot raadsel voor me.
Nou ja, niet helemaal, zo weet ik best wel dat de ingang van de memorystick aan de achterkant zit, maar daar kom ik dan weer niet bij.

Vanmiddag als ik thuiskom van de psych. maar even op m’n gemakje de oude pc erbij halen. Daar zit de benodigde ingang binnen handbereik en daar kan ik ook de nodige briefjes uitprinten. Met een beetje mazzel schijnt het zonnetje daar naar binnen, lekker warm. )

Voor wat betreft de kleuren: door de camera zag het er ineens een stuk leuker uit. Maf hoor, wellicht heeft het ook wel weer te maken met een verandering, acceptatie? van mezelf. Ik sluit niks uit.
En weer een moment verder, vind ik het ronduit afschuwelijk. (zoals ik al vertelde, vanmiddag ga ik naar een psych. ;o) )haha, denk ik net dat ik  mezelf wat meer ga begrijpen, nou, dat was te vroeg gejuicht, Of gaan die primaire kleuren me wat meer uit m’n schulp lokken?

Wie een idee heeft mag het roepen.

Gek is dat toch maar weer, ik weet niet wat ik kwijt wil, ik wil een heleboel kwijt, ik wil een heleboel doen. En nu heb ik de laatste vrije uurtjes van de komende week voor de boeg, en ik weet niet waar te beginnen.

Was opruimen?

Stukje buiten lopen?

Zolder opruimen? 

                                                        tekenen?

Schilderen?

            stofzuigen?

schilderijen van m’n vader opruimen? eten voorbereiden? bezoekje aan vrienden? warm worden?Schilderen? 

en vervolgens zit ik achter de pc, op de koudste plek van het huis. Ikheb zelfs zitten spelen met het idee om mijn levensverhaal neer te gaanzetten of een open eind van een boek maar invullen. Maar dan moet het wel wat warmer zijn. Waren we maar alvast eenmaand verder.

Ikke denk dat ik maar eerst naar buiten ga en mezelf dan maar wat ga warm lopen.

o ja, kan iemand me helpen om m’n blog wat meer te fatsoeneren? Plaatjes mooi op hun plek enzo? Het ziet er zo rommelig uit,nu scheelt het wel weer dat het uitstekend laat zien, hoe ik me voel, hihihi.

epiloog: ik was helemaal hyper geworden, ik ben uiteindelijk de zolder wat gaan fatsoeneren, appeltaart uit de vriezer gehaald, 15 min. wezen wandelen, later 2 uur liggen slapen, weer naar zolder gegaan om te tekenen, maar helaas het was inmiddels veel te koud geworden op zolder, en deze sufkip zal dan niet het straalkacheltje aan zetten, toktoktok, manlief heeft het eten klaargemaakt en samen met zoonlief is alles nu opgeruimd.

Dan kan ik me nu verder storten op m’n tekencursus.

conclusie, als ik me verveel is het tijd om door te zetten.